Istnieniu tych pieprzonych instyntków zaprzeczać nie będę, bo są tak namacalne, że wyczuwam je gołym okiem, nie obmacując ich wszelkich wypukłości i fizycznych zniekształceń. Potem tylko się żałuje i pluje w twarz. Cała otoczka tego kulturalnego światka z lufką w ryju zmusza mnie do powrotu do swoich bulimicznych zapędów. Pruderia środowiska, skrajna wrażliwość i zmanierowanie pseudointeligenckie wpływają na moje postrzeganie świata niczym deep throat na wycięte migdały. Bo może mam w sobie nieprzeciętne pokłady wulgarności i agresji, ale ktoś zdecydowanie musi. Społeczeństwo w końcu nie składa się z samej arystokracji pijącej kawę w drogiej restauracji, paląc przy tym papierosy i czytając klasyki światowej literatury. Jestem degeneratem przed obdrapanym biurkiem i z trzecim z rzędu kubkiem przeciętnej kawy bez cukru. Nie czytam książek o tragicznej miłości sprzed 300 lat tylko historię sekciarskiego kanibalizmu ze scenami seksu niczym w niemieckich pornolach. Nie szukam ideałów i głupich wzorców do naśladowania, by stać się czyjąś kopią. Co ciekawe- sama dla siebie jestem wzorcem. I mimo wszystko Bozia mnie kocha, czemu mam się czuć głupio?